Column 24 september 2010


Imago van Wilders kan alleen maar eroderen


Ik krijg meer bewondering voor de strategie van Wilders (niet voor zijn ijskoude inhoud), en af en toe heb ik ook wat met hem te doen. Ik denk dat hij weliswaar enorm geniet van alle aandacht, maar tegelijk met de dag meer vereenzaamt. Ja, dat heeft hij over zichzelf afgeroepen, ik weet het, maar het imago van 'held die zegt wat hij denkt' kan niet anders dan sleets worden. Ook IJzeren Geert moet vermoeid raken, structureel moe bedoel ik. Als het in z'n priveleven wat minder rooskleurig wordt (ik bemoei me nergens mee, maar dit gebeurt altijd met mensen die 80 uur of meer per week werken en van wie de partner hen meer op tv ziet dan 'live' thuis), zal de kracht uit zijn lijf vloeien. Eerste kenmerk: slordigheden. Kleine foutjes. Geirriteerdheid. Concentratieverlies. Dan fout op fout. Glim- wordt grimlach. Het zelfverzekerende imago verbleekt tot iets waar aanvankelijke bewonderaars zich niet langer mee verbonden voelen.

Sluwe vosjes in de PVV-fractie beginnen voorzichtig stenen uit de muur-Wilders te trekken. Want zij worden ongeduldig en ongerust omdat de door hun voorman beloofde curve naar boven in de peilingen stagneert. Niet langer lijkt tegen die tijd (voorjaar 2011?) de magische grens van 50 zetels haalbaar. Wilders, einzelganger-pur-sang, scherpt zijn messen en eist volgzaamheid. Brinkman en wellicht enkele anderen kiezen voor eigen veiliger toekomst en stappen uit de PVV-fractie. Wilders wint, op zijn tandvlees, de ik-ben-inmiddels-de-tel-kwijt-hoeveelste verkiezingen (al die tijd zit Nederland zonder stabiele regering die op een meerderheid kan rekenen, dus onze binnen- en buitenlandse positie verslechtert nog verder).

De aangeschoten PVV mag een nieuw kabinet gaan vormen (eindelijk z'n doel bereikt! Pim Fortuyn voorbij die voor zijn tragische dood plechtig "Ik word de nieuwe premier van dit land" verklaarde). Wilders krijgt alleen een beetje aansluiting bij het afgeslankte en wanhopig naar houvast zoekende CDA; de VVD heeft een stapje achteruit gedaan en de partijen ter linkerzijde overleggen in de Veluwse bossen over een beginselprogramma "Naar een stabiel, veilig en socialer Nederland" dat uitlekt via Pauw en Witteman.
Nou ja, het loopt vast heel anders. Ik verzin maar wat...

Zeker, Nederland is niet meer zo open en gastvrij als vroeger. Internationaal is ons imago vervormd en wordt er naar ons gekeken met een mengeling van ongeloof en weerzin. Multinationale ondernemingen, toch al niet langer happig om hier vestigingen te openen vanwege de naakte cijfers, nemen geen risico. Wilders doorkruist hun toekomstplannen.

De trotse molen hangt er ietwat uit het lood en instabiel bij. De te verwachten berichten over schetmutselingen in de grote steden tussen politie, taxichauffeurs en andere opgerolde mouwen figuren en Marokkaanse jongeren herbevestigen dat afgebrokkelde imago.
Ondernemers voeren de druk op Wilders op om zijn toon te matigen. Het tegendeel gebeurt uiteraard. Wilders als Dappere Dodo kan maar 1 kant op: vooruit, blik op oneindig, neus in de lucht en steeds krachtiger taal.

Ik zei al: mijn bewondering voor de strategie van de PVV-voorman, die VVD en CDA met rukjes links en rechts in zijn spoor ment, neemt toe. Als hij zijn vaardigheden en ambities in dienst van Nederland had gesteld (met al haar inwoners!), zouden we in Europa een krachtige positie hebben. Helaas, helaas. Wilders heeft tijdens de trainingen in Israel kennelijk een pad gevonden dat hem roem ging brengen, maar hem uit het democratische spoor bracht. Het Midden Oosten als triest oefengebied voor onstabiliteit, onveiligheid, haat, eerste en tweede rangs burgers en geweld. Holland kan de borst nat maken.

Fulco van Aurich

 

 

 

Tip: Scherp en toch losjes geschreven: Geert Wilders - Tovenaarsleerling. Meindert Fennema. Uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam. 2010. ISBN 978 90 351 3534 5