Column 21 februari 2012


Job Cohen te integer voor de politiek


Met zijn aarzelende, stuntelige optreden heeft Job Cohen zichzelf en de Partij van de Arbeid een bijzonder

slechte dienst bewezen, daarover is vriend en vijand het eens. Te lang heeft Cohen de beslissing om

het partijleiderschap op te geven voor zich uit geschoven. Nu ja, dat was een kenmerk van zijn aanpak.

Moeilijke beslissingen zet je gewoon even in de wacht, je overlegt erover tot je een ons weegt en

– wie weet – misschien waait het wel over en hoef je de knoop niet door te hakken. Ziedaar een politicus

die doodongelukkig zat te wezen in het Haagse wespennest. Een nest waar aanhankelijkheid aan integriteit

met de mond wordt beleden maar waar weinigen zich er daadwerkelijk iets van aan lijken te trekken.

Tot zover mijn bijdrage aan het meerstemmige en massale kritische koor over het falen van Cohen.

 

Okay, zijn terugtreden trok nationale aandacht, maar er is iets veel belangrijkers waar de camera’s en

microfoons op gericht zouden moeten zijn. En dat is de volledige politieke stuurloosheid van het

sociaaldemocratische smaldeel in ons land. Wat een bende is het wat dat betreft in de PvdA! Met

Emile Roemer van de SP in de directe nabijheid schoof de PvdA-defensie de bal veel te zacht terug

in de richting van keeper Cohen. Een koud kunstje voor Roemer om de goalie te omspelen en met een

bescheiden tikje te scoren.


Je zou zeggen: met zo’n uitgesproken rechts kabinet dat een vierkante aanval uitvoert op de zwakkere

groepen in de samenleving zou het voor de PvdA kinderspel moeten zijn om een progressief alternatief te

ontwikkelen. Zelfs in Den Haag zou Cohen dan bij wijze van spreken een thuiswedstrijd moeten kunnen

spelen. Maar nee, de PvdA mompelt wat in z’n voormalig linkse baard en is ijverig op zoek naar issues

waarop ze premier Rutte kan bijvallen. Kraak noch smaak, uitsluitend interessant voor Maurice de Hond

die de aanhang van twee gevestigde partijen (PvdA en CDA) zelden zo snel zal hebben zien verdampen.

 

De krachteloosheid van de PvdA is dus veel bepalender voor de afgang van de sociaal-democratie dan het

onhandige opereren van Job Cohen. Het zijn Roemer, Rutte en vooral Wilders die er garen bij spinnen.

Komt Nederland muurvast te zitten in een stellingenoorlog tussen links en rechts? Als CDA en PvdA zich

niet razendsnel vermannen en zich weer op hun sterke punten gaan profileren, dan lijkt deze ontwikkeling

onvermijdelijk.


En Job Cohen? Die neemt even een tijdje rust en afstand, als hij verstandig is. Er dient zich als de tijd

rijp is vanzelf wel weer een interessante job aan. Bij zoiets als (dit zijn willekeurige voorbeelden) het

Internationale Strafhof in Den Haag, of als nieuwe Nationale ombudsman, of het College van Bestuur

van de Universiteit van Amsterdam, Maastricht of Leiden. Want Cohen is zo’n getalenteerde man,

daar moeten we ook in de toekomst van kunnen profiteren. Rest mij de ex PvdA-voorman te feliciteren

met zijn vrijlating.

 

 

Fulco van Aurich