- Open Brief aan Henk Bleker over imago CDA -


Amsterdam, 6 december 2012


Geachte heer Bleker,

Toen ik vanochtend de Volkskrant opensloeg zag ik dat u bent neergestreken in het Brabantse Boekel. Ik stel me daar een fraai, rustiek dorpje in een lieflijke, Zuid-Nederlandse ambiance bij voor, maar daar gaat het hier niet om.

Ik werd aangenaam verrast door uw besluit om de vrieskou te trotseren en twee weken lang in een oude legertent aan de rand van Boekel te gaan leven. Een dappere actie om er achter te komen wat er in hemelsnaam mis ging met het CDA. Zo mis dat zelfs in Boekel geen mens er meer voor durft uit te komen dat hij of zij CDA stemt. En dat zullen toch gauw nog zo’n twintig dorpsbewoners zijn (vroeger was het waarschijnlijk 72 procent van de kiesgerechtigde inwoners). Ja, ik vermoed dat ook u meent dat de christendemocratische droom zeer, zeer ernstig is verstoord.

Tot zover mijn sombere gedachten richting Kerst. Want, weet u, ik denk dat er nog hoop is voor het CDA. Wie zo diep valt kijkt vanzelf omhoog en neemt de klauterpartij ter hand. Het kan, kortom, de komende jaren alleen maar bergop gaan met het CDA. En wie kan met zekerheid zeggen dat dat niet onder uw leiding gaat gebeuren?

“Flinke Henk durft alles”, schreef ik op 24 januari dit jaar in een column die ik als imagodeskundige aan u wijdde. U was nogal in het nieuws, begin 2012. Ik typeerde u als een “charmante klungel”, waarmee u als tovenaarsleerling in de voetsporen trad van uw illustere partijgenoot Dries van Agt. Een “politieke tovenaar” noemde ik deze coryfee, die de twijfelachtige eer genoot door de op hol geslagen politieke leiding van het CDA in een hoek te worden gesmeten. Hij was immers, net als mensen als Herman Wijffels, geen voorstander van samenwerking met de PVV van Geert Wilders, en dus waren ze ouderwets en niet meer van deze politieke tijd. Dus snelde uw partij met opgetrokken broekspijpen vooruit, de samenwerking in met de VVD en (gedoogpartner) PVV. Wat een fantastische tijd! Alles leek te kunnen. Maar de sluwe strateeg Wilders trok de stekker eruit voor die goed en wel in het stopcontact zat, en ‘Pats!’ deed de zeepbel.

Ja, mijnheer Bleker, ook uw zeepbel. Het werd wonden likken voor het CDA, ooit leading in Neerlands politieke decor, en dat likken en verzorgen zal nog even voortduren, vrees ik. Want nu uw partij gedecimeerd is, mag het politieke wiel weer worden uitgevonden.

Wie weet vindt u de uitkomst in Boekel. Het zou zo maar kunnen. U heeft vast al besloten met open handen en een vragende, bescheiden glimlach in het dorpscafé aan te schuiven aan dat ene tafeltje dichtbij de stamtafel. U geeft een enkel rondje, en na een kuchje en een goedgeplaatst compliment over de sfeer in Boekel zult u vast een “Zeg eens, ehhh, als u het voor het zeggen had in het CDA, wat zou u dan als eerste veranderen? Beter regelen? Waar moet het met onze partij naar toe? Want het is toch ook uw partij?” houding aannemen en een luisterend gezicht trekken.

Terug in de tent, de olielamp even hoog, krabbelt u de uitspraken, adviezen en goede raad van de Boekelaars (Boekelaren?) in het speciale notitieboekje. U schrijft met een zacht potlood, zodat erg onwelgevallige aantekeningen altijd nog kunnen verdwijnen, maar u schrijft en schrijft en schrijft.

U bent een politicus die wil opvallen. Uw Boekel’s offensief geeft daar ook blijk van. Ik houd erg van moedige mensen, en zie u als een “stoere politieke cowboy” (zie mijn column). Volgens de Volkskrant wilt u de tentaantekeningen niet voor uzelf houden, maar gaat u elke dag een brief schrijven. Aan wie, daar moet u nog over nadenken begrijp ik.

Als imagodeskundige wil ik u graag blijven volgen. Ik ben geen politicus en heb geen relaties binnen het CDA, maar ik houd me zeer aanbevolen voor een kopie van die brieven. Want als observant in de zijlijn zou ik u wellicht af en toe iets mee kunnen geven. Ik volg immers ook uw lotgenoten zoals Wilders, Rutte, Samsom, Roemer en andere Haagse spelers. Qua imago dan he.

Cantharellen, mijnheer Bleker, en kastanjes. Niet elke dag, want dat is zelfs twee weken lang saai en niet gezond. Maar af en toe. Wat verse peterselie en bosuitjes (met dank aan Margreet Dolman), dat geeft een mens pit. Goed voor nieuwe inzichten ook. Ik wens u daar veel plezier bij. Want politiek moet leuk blijven, toch?

Hoogachtend,

Fulco van Aurich

Imagodeskundige bij Fulcoaching

Ps: de column over u vindt u onder ‘Imago coaching’ op de website Fulcoaching.nl.