Column 2 Januari 2013

Imago Rafael van der Vaart: een verdwaald, verwend kind

 

Hamburger SV-voetballer Rafael van der Vaart gaat na een huwelijk van zeven jaar scheiden van presentatrice Sylvie.
Die stap zat er al maanden aan te komen.
Het Duitse roddelblad Bilt kondigde de breuk in het droomhuwelijk al in mei 2012 aan.

En nu is het dan zover. Rafael zou zijn vrouw Sylvie in het bijzijn van meerdere mensen op Oudejaarsavond geslagen hebben. 
En heeft daarvoor inmiddels zijn excuses aangeboden; het had nooit mogen gebeuren, aldus de sterspeler.

Dank je de koekoek! Hoe noem je zoiets ook al weer? Een open deur, dacht ik. Je slaat je vrouw niet, 
en ook andermans vrouw niet. En je kinderen niet. Slaan is een zwaktebod.

Nu we het toch over zwakte hebben: Rafael van der Vaart heeft een ernstig imagoprobleem. 
Tot nu toe kon hij worden omschreven als een vriendelijke, eenvoudige jongen die toevallig leuk met een bal 
kan goochelen (denk aan zijn fabelachtige doelpunt-via-een-hakje dat als een klassieker de boeken in gaat), 
en daar een miljoenencontract aan overhield. Mooi meegenomen, toch?

Het veelgeprezen ‘sprookjeshuwelijk’ met Sylvie, wat in mijn optiek niet van deze tijd is en als oerburgerlijk
gekwalificeerd kan worden, bracht al een barst in zijn positieve imago.
Niet dat menig vrouw in Nederland niet een traantje van ontroering wegpinkte, niet dat veel mannen niet jaloers
op Rafael waren, niet dat de media niet massaal uitrukten om de idylle te vereeuwigen, maar het had om
bij Johan Cruyff te blijven ‘se nadeel’.
De Van der Vaarts gedroegen zich cliché, en werkten mij zelfs op de lachspieren.

Mijn kritische houding had echter ook een serieus kantje: als je weet hoeveel Nederlandse gezinnen
in deze economisch moeilijke tijden de touwtjes aan elkaar moeten knopen, en beslist geen geld overhouden
om hun zoons op een voetbalclub te doen (kost met schoenen en kleding mee toch gauw 300 tot 400 euro per jaar!),
laat staan dat ze naar een voetbalwedstrijd met Van der Vaart kunnen gaan, dan is het gesmijt met miljoenen
op de ‘mooiste dag’ van je leven (en naar nu blijkt de mooiste dag van zeven jaar in je leven!) bepaald onkies.
Het getuigt van een Lang-leve-de-lol houding die op het eerste gezicht onschuldig is (we leven immers in een vrij land?)
maar de have-nots in Nederland het gevoel moet geven: we hebben de boot gemist.

Van der Vaart is de enige voetballer niet die uit de bocht vliegt. Eerder was er Patrick Kluivert,
topscorer van de wereld maar rampzalig in zijn persoonlijk leven. En Wesley Sneyder kan er ook wat van;
hij is zo verwend dat hij – terwijl hij al minstens een jaar onder de maat presteert – een lager salaris weigert 
en daardoor doelloos op de bank hangt bij Inter in Italië. Paris St. Germain gaf al te kennen niet in hem
geïnteresseerd te zijn. Sneyder’s sterallures dreigen hem z’n carrière te kosten.

Ikonen als Gullit en Rijkaard toonden zich ook buiten het veld solide helden die beseften dat hun imago belangrijk was.
Dat ze een voorbeeldrol vervulden. Kijk in de actuele situatie naar Dirk Kuyt. Hij weet hoe het hoort.
Of, iets langer geleden, Giovanni van Bronckhorst. Dat zijn BN-ers in de sport die Nederland een goede naam bezorgden,
en terecht door het publiek werden en worden bewonderd.

Terug naar Rafael. Het beeld tekent zich uit van een verwend kind, een big spender, die zijn huwelijk als een pr-campagne
uitspeelde en nu keihard met zijn kop tegen de muur van het gewone leven aan botst. Ik was er niet bij, op Oudejaarsavond,
maar het zal wel echt gebeurd zijn. Van die klap. Dat betekent exit als man. Exit als vent. Exit als held.
Zijn huwelijk is op de klippen, zijn vriendelijke imago aan gruzelementen.

Wanneer gaat iemand eens serieus met dit soort jongens aan de slag om ze mentaal op de roem voor te bereiden?
Miljoenen zijn er beschikbaar, maar iedereen in de voetballerij lijkt te denken dat het zich wel vanzelf regelt.
Niet dus.


Fulco van Aurich, imago coach bij Fulcoaching